آنان می آیند

پا جای پای ما می گذارند

و بی آن که جز وسوسه، قراری در میان باشد

به پشت سر خود می نگرند

اما جز مردمانی بی چهره و بی نام

کدامین روزهایمان را قرار است دیدن

 

پس چمدانت را ببند

 و روحت را به درختی سبز و ساکت ببخش

به آنان که رسیدی لبخند بزن

بگذار خیال کنند

پیری تجربه ی مرموزی است