همیشه نه، خدا انگار این یک بار فهمیده

انالحق کینه ی کفر است این حلاج بیچاره

و حالا که گذشته کار ها از کار فهمیده

و دو، دو،دو و هی دو تارزن عشق است می فهمی

که عاشق لکنتش زیباست این را تار فهمیده

جهان هر روز دارد در ته چشم تو می سوزد

نه تنها من که حتی مجری اخبار فهمیده

بگو تا کی تو را در شعر ها دختر ببینم من

که حتی دختر همسایه مان انگار فهمیده...

...تمام شعر هایم را برای او نمی گویم

ببین انگار او هم ذره ای اسرار فهمیده

اناالحق کینه ی کفر است این حلاج بیچاره

تشهد گفت آهسته، که تنها دار فهمیده

یک غزل

تنها نشست، آینه هی اعتراف کرد

او را شکست و باز خودش را معاف کرد

آمد شراب... یک نفر از عمق انعکاس

فریاد زد به جرم خودش اعتراف کرد:

صد گله ی پلنگ شهیدان بی گناه

او باز ماه جانی خود را طواف کرد

چون تیر بر وجود نگاهی امیدوار

چون کرم توی سیب خدا اعتکاف کرد

آمد شراب... یک نفر از عمق انعکاس

نوشید جام و باز خودش را معاف کرد

آغاز کوه نوشتن بود

که بی هدف از خاک انسانی

بی آنکه به راه رفتنی بیاندیشد

خویش را در معبر خدایگان آفرید

و زیر قدمهاشان/شروع به نوشتن کرد

کوه ها آفریده شده بودند

که بی آنکه الفبایی بداند

انگشت در خاک پدرانش فرو می کرد

چه زود بود بیاندیشد

چه زود بود بنویسد

چه زود بود از کوه ها به دشت ها سرازیر شود

از دشت نگاهتان غزل می چیدم

من بی تو درون خویش می پوسیدم

این عشق ادامه داشت تا آنجا که

من دختر همسایه تان را دیدم

باید بروم جوانیم را بدهید

آن بقچه ی سرخ نانیم را بدهید

باید بروم پشت همان دریاها

لطفا به خدا نشانیم را بدهید