RSS  

آغاز کوه نوشتن بود

که بی هدف از خاک انسانی

بی آنکه به راه رفتنی بیاندیشد

خویش را در معبر خدایگان آفرید

و زیر قدمهاشان/شروع به نوشتن کرد

کوه ها آفریده شده بودند

که بی آنکه الفبایی بداند

انگشت در خاک پدرانش فرو می کرد

چه زود بود بیاندیشد

چه زود بود بنویسد

چه زود بود از کوه ها به دشت ها سرازیر شود

از دشت نگاهتان غزل می چیدم

من بی تو درون خویش می پوسیدم

این عشق ادامه داشت تا آنجا که

من دختر همسایه تان را دیدم

باید بروم جوانیم را بدهید

آن بقچه ی سرخ نانیم را بدهید

باید بروم پشت همان دریاها

لطفا به خدا نشانیم را بدهید

بی خاصیت است جوهر خودکارم

باید که دوباره بیل را بردارم

یک روز تمام این خیابان ها را

با قافیه ای سبز غزل می کارم

جاده ها رویم قدم می زنندو/

سخت برزخی ام

می ترسم  راهشان را گم کنم